Expeditie Academie

2016-2018

Jouw NKBV-opleiding tot topalpinist

Wat als………

Posted on 13 Nov 2017 in EA2, Expeditie Academie | 0 comments

(Geschreven door Noël)

Hopen op het beste maar voorbereiden op het ergste. Met die instelling vertrekken we midden oktober naar de Simplon pas in Zwitserland om een driedaagse EHBBO cursus te volgen onder leiding van Menno Boermans. Menno werkt bij Air Zermatt en heeft veel ervaring in de Alpen en op expeditie. Zowel als klimmer als bij de reddingsdienst. Hij is dus de aangewezen persoon om ons voor te bereiden. Drie dagen lang oefenen we met verschillende noodscenario’s en behandelen we de bijbehorende theorie.

Zaterdagmiddag beginnen we met een rondje waarin iedereen zijn EHBBO kennis en ervaringen met ongelukken in de bergen deelt. We blijken al een flinke dosis aan EHBBO ervaring te hebben evenals het toepassen er van. ‘Gelukkig’ meestal bij anderen in nood. Aan de hand van onze eigen ervaringen en die van Menno, Roeland van Oss en Court lopen we een lading aan theorie, interessante filmpjes en een hoop “wat als….” scenario’s door.

Theorieles in het Simplon Hospiz

 

Zaterdagavond, het is bijna donker en etenstijd maar we gaan toch even naar buiten om in de praktijk te oefenen met het ABC DE protocol (Airway, Breathing, Circulation, Disability, Exposure to Environment) en de stabiele zijligging. We spelen slachtoffer en de eerste persoon ter plaatse om de situatie te beoordelen. Na afloop haasten we ons naar het Simplon Hospiz voor het avondeten. In het Hospiz wonen tegenwoordig nog een handvol paters. Het is een imposant gebouw in een geweldig mooie omgeving. Het gebouw werd in eerste instantie gebouwd in opdracht van Napoleon Bonaparte maar na zijn val afgemaakt door de paters.

Op zondag gaan we verder. We bespreken onder andere slagaderlijke bloedingen, botbreuken, onderkoeling, hoogteziekte, verstikking, hartstilstand (reanimeren) en sneeuwblindheid. Roeland en Court zijn al een tijdje weg als we ineens een melding krijgen dat er twee mensen waarschijnlijk gewond zijn in de buurt van het meertje net boven het Hospice. Onder de leiding van Rik trekken we erop uit om de gewonden te vinden. Eenmaal ter plaatsen blijken Roeland en Court gewond te zijn geraakt tijdens het boulderen en de nodige beenbreuken te hebben opgelopen (niet echt natuurlijk :)). Roeland wordt liggend afgevoerd. Court kan met een spalk om zijn been en twee personen ter ondersteuning terug hupsen naar het Hospiz. Goede communicatie en teamwork zijn cruciaal voor een snelle geslaagde redding, iets waar we bij elke oefening weer wat beter in worden. ‘s Avonds verzorgd Menno een lezing over zijn werk als redder in Alaska. Zijn passie voor het helpen van mensen zal bij iedereen blijven hangen!

We leren meteen hoe duidelijk organisatie en teamwork is

 

Taken verdelen

 

Maandagochtend, nadat niemand zijn telefoon opnam, worden we vroeg gewekt. Er is weer een melding binnengekomen van 2 of 3 gewonde personen met coördinaten van het ongeval. Koppen tellen, Rik en Jorian blijken er niet te zijn, maar Court en Roeland voor de verandering wel, dus verwachten we dat er iets gebeurd is met Rik en Jorian. Afwisselend nemen we de leiding, deze keer is Tomas aan de beurt. We gaan verspreid op pad om zo een zo groot mogelijk gebied te bestrijken om de slachtoffers te vinden. We vinden een man (pop) buiten bewustzijn en met een hartstilstand in een tentje. Reanimeren dus! Eén van de 2 a 3 personen, doorzoeken dus. Rik en Jorian zijn ondertussen rennend voorbij gekomen. Ze bleken nog vroeger opgestaan te zijn voor een goede trailrun. Na zich warm aangekleed te hebben voegen ze zich bij het reddingsteam. Het tweede slachtoffer blijkt een zwaar onderkoelde man (Roeland) te zijn, die we met de Schotse methode “Feed them, Warm them, Walk them” terug naar de hut krijgen. Zoete warme thee is een wondermiddel. Dat is overigens geen nieuwe kennis: de eerste Sint Bernards honden die in dit gebied meehielpen met het redden van gewonden werden vooruit gestuurd met vaatjes zoete hete warme thee. Dat is dus wat de honden altijd om hun nek hebben!

Naast de inhoudelijke kennis omtrent ongelukken, zijn we ook veel bezig met kennis specifiek gericht naar de bergsport toe. Hoe krijg je iemand bijvoorbeeld een berg af als hij zijn been gebroken heeft? Dit bleek nog een flinke training voor de beenspieren!

De beenspieren worden aan het werk gezet

 

Teamwork om het slachtoffer van de berg te krijgen!

 

Na nog meer theorie en filmpjes krijgen we een laatste “Wat als….” scenario. Ditmaal zijn we op Baffin eiland met eindeloze gletsjer. Twee klimmers zijn in de problemen gekomen en onder leiding van Wout gaan we erop af. Al snel krijgen we Roeland in het oog die, zonder touw aan een setje, aan een rotswand bungelt en Court die daar bewusteloos onder ligt. Ter plaatse splitsen we ons op. Rik en Jorian gaan Roeland uit de wand helpen. Line vormt het communicatie lijntje met Roeland, ik richt me op Court die in en uit bewustzijn is en de rest helpt waar nodig. Om ons stressniveau te verhogen doet het Zwitserse leger schiet oefeningen met tanks een paar honderd meter van ons vandaan. De schoten knallen om onze oren! Wanneer Roeland weer veilig beneden is en Court verplaatst kan worden op een bivakzak over de gletsjer zit ook deze laatste oefening erop.

Court is “bewusteloos”

 

Roeland krijgt een spalk voor zijn “open beenbreuk”

 

Deze drie dagen hebben ons zo goed mogelijk voorbereid op het ergste maar natuurlijk hopen we op het beste. Na deze zeer intensieve cursus waarin we veel geleerd en geoefend hebben verplaatsen we ons naar Chamonix om daar al klimmend verder te trainen voor de expeditie.

 

Het pittoreske Simplon Hospiz